Przykłady prawidłowych złącz klejonych

 Już w fazie konstruowania należy brać pod uwagę własności i możliwożci klejów. Dla optymalnych wyników na połączenie klejowe powinny, w miarę możliwości, działać tylko siły ścinające i (lub) ściskające.

Siły oddzierające działają na połęczenie klejowe wyjątkowo niekorzystnie, ale można im zapobiegać odpowiednią zmianę konstrukcji. Aby móc przenosić duże siły należy stosować możliwie duże powierzchnie.

W trakcie montażu części trzeba ciągle uważać, aby naniesiony klej nie został z nich zepchnięty. Części łączone fazować (kąt fazy 15-35°). Należy także kontrolować wzajemne położenie części, gdyż poprawianie ich w trakcie procesu utwardzania niszczy tworzone łańcuchy polimeryzacyjne, co ma wpływ na wytrzymałość końcową połączenia klejowego.

W przypadku pasowania części w otworze nieprzelotowym, sprężające się w nim powietrze może zepchnąć klej z części wsuwanej. Można temu zapobiec stosując otworek odpowietrzający lub dozować klej bezpośrednio w otwór nieprzelotowy. Przy wciskaniu części pasowanej klej zostanie wypchnięty do góry i wypełni dobrze szczelinę.

W sklejaniu części o bardzo zróżnicowanym współczynniku rozszerzalności cieplnej, przy zaistnieniu różnic temperatury pracy w miejscu klejenia mogą powstawać duże siły rozciągające. Klej może przenosić takie siły w połączeniu wał-piasta, jeśli część wewnętrzna posiada większy współczynnik rozszerzalności. W przeciwnym wypadku, aby piasta nie zsunęła się z wałka, trzeba zastosować pasowanie wtłaczane.