Adhezja

Przez pojęcie adhezji rozumie się siły przylegania powierzchni różnych materiałów. W klejeniu największe znaczenie mają fizyczne siły przyciągania, względnie adsorpcji, zwane siłami Van der Waalsa (siły Van der Waalsa to długozasięgowe przyciągające siły oddziaływania międzyatomowego lub międzycząsteczkowego).

Zakres oddziaływania tych sił międzycząsteczkowych jest znacznie mniejszy niż chropowatości mechaniczne obrobionych powierzchni. Dlatego klej musi wniknąć w chropowatości i całkowicie zwilżyć powierzchnie.

Zdolność zwilżania powierzchni przez płynny klej uzależniona jest od energii powierzchniowej materiałów. Klej zwilża wystarczająco powierzchnię materiału tylko wówczas, gdy jego napięcie powierzchniowe jest przynajmniej równe lub mniejsze od energii powierzchniowej danego materiału. Przykładowe energie powierzchniowe różnych materiałów w temperaturze pokojowej:

  • PTFE (teflon): 18 mN/m
  • PVC : 40 mN/m
  • Poliamid 6/6: 46 mN/m
  • Żelazo: 2030 mN/m
  • Wolfram: 6800 mN/m


dla porównania:

  • kleje anaerobowe: 30-47 mN/m

Tabela wykazuje, że metale dają się łatwo kleić, natomiast przy tworzywach warunki są już często krytyczne. Odpowiednią obróbkę wstępną można pozytywnie wpłynąć na energie powierzchniowe klejonych części.

Zniszczenie adhezyjne zachodzi wtedy, kiedy siły adhezji są mniejsze zarówno od sił spójności, jak i się obciżąenia zewnętrznego.