KLEJE ROZPUSZCZALNIKOWE

Klejenie to łączenie materiałów za pomocą kleju – substancji organicznej lub nieorganicznej, mającej właściwości trwałego łączenia materiałów. Kleje rozpuszczalnikowe składają się z płynnego nośnika (może to być np. woda, alkohol, rozpuszczalniki organiczne), bazy i modyfikatorów. Po odparowaniu płynnego nośnika klej zagęszcza swoją strukturę i zmienia się w jednolitą, suchą masę (spoinę) trwale łączącą elementy. Niekiedy dochodzi w nich efekt polimeryzacji, do bazy używa się utwardzacza (aktywatora), którego zadaniem jest polepszenie spoiny. Niektóre z nich muszą być utwardzone termicznie. Oprócz bazy, na której wykonany jest klej rozpuszczalnikowy, dodaje się też żywice syntetyczne i inne dodatki wzmacniające spoinę.

Można nimi łączyć różne materiały np.: gumy, tworzywa, tkaniny, filce, korek, metale, ceramikę, szkło, kamień, drewno, tekturę, beton itp. Nanoszenie odbywa się popularnymi metodami, np.: pędzlem, szpachlą, wałkiem, przez wylewanie lub nakładanie natryskiem.

Rozpuszczalnikiem mogą być benzyny, ketony, estry, aromaty i nawet woda. Ustawodawstwo europejskie nakłada regulacje na niektóre rozpuszczalniki, definiując je jako chorobotwórcze albo narkotyczne działanie na człowieka. Wiele znika nam rozpuszczalników, producenci klejów zaprzestają wytwarzania ich, gdyż są nieopłacalnie np. koszty budowania filtrów i instalacji wyciągowych.


Pod względem bazy surowcowej najczęściej występują:

  • Kleje neoprenowe albo chloroprenowe (CR);
  • Kleje rozpuszczalnikowe poliuretanowe;
  • Kleje na bazie kauczuków naturalnych;
  • Kleje na bazie SBR (styrol – butadien – rubber);
  • Kleje na bazie nitrylowej albo NBR (nitryl – butadien – rubber).

Osobną grupę stanowią dyspersje, gdzie woda stanowi składnik płynny, unoszący zawiesinę nierozpuszczalnych żywic.